De witte spiralen van dit schaaltje golven omhoog als rimpels op het water bij nacht. Een stille deining, versteend in de tijd, waarin het zachte maanlicht gevangen lijkt te zijn. Zoals kringen in een donkere vijver herinneringen naar de oppervlakte brengen, zo dragen deze kleien bogen het verhaal van wat ooit was.
Langs de grillige randen glinstert een fijn spoor van goud, als de reflectie van een verre sterrenhemel. Het is een subtiele herinnering aan de kosmos, glanzend in het donker, die de herinnering omarmt en beschermt. Dit kunstwerk balanceert teder tussen de diepte van het water en de oneindigheid van het heelal
.
